Stagnacja.

Budowanie Muru Zapomnienia. Tam gdzie schowałam wszelkie związane z Nim istnienia. Wszelkie odczucia i pragnienia. To pozwala mi żyć.

Przeraża mnie to że uczę się żyć w tym spasionym tłumie.
A przecież... tak pragnęłam nie ludzkiej siebie, innej siebie. Odrębnej siebie. Dzikiej i nieujarzmionej.
Nadal mnie rozpieszczają. Spełniają życzenia pomimo że ja jedynie szeptem wysławiam ich imię. Nadal o mnie pamiętają.

[ kołatanie serca w nocy ]

Pełnia. Błysnęło i poczęło się zakrywać kotarą tajemniczości.
Gwałtownie wywołuje poród dawnej siebie. Kreuje się w duszy Cząstka Boskości.

Przeszłość.

"Jestem świadoma tej rozrastającej się wiedzy. I proszę, tylko pokornie proszę, nie zabieraj mi tego losie, nie uczłowieczaj mnie losie, nie popychaj palcami bogów. Przesuwana po mapie, jak pionek na szachownicy.
[ theatrum mundi ]
Szach mat.
A jeśli pragniesz mnie uczłowieczyć
[ za wszelką cenę ]
niech to człowieczeństwo będzie nieludzkie. Dotychczas niespotykane, niech nie będzie częścią tego społecznego szlamu (dziękuje profesorze Grobelny).
Wiem. Niekiedy taka próżna."

Wynik. Samotność i Zagubienie.

Nauczyć się doceniać drobne chwile szczęścia
i utrzymywać to tlące się światło w środku by nie pochłonął go mrok. Znów się uczyć. Po raz kolejny stawiać chwiejne kroki, nowa perspektywa widzenia przeraziła mnie.
Jestem dzieckiem natury które gwałtownie i brutalnie zostało wepchnięte w tłumy betonowego świata.
To był szok.

[a tęsknota wystukuje w tle rytm]

Za dużo ciśnienia w pulsującej krwi. W bladej, błękitnej krwi...

They'll never find me
'cause I'll be everywhere
They'll find me
'cause I'll be everywhere in everything, everywhere, everything
Everywhere

***

Patrząc wstecz, pragnęłam by los nie uczłowieczył mnie. Spełnił moje życzenie, nie czuje się ludzka dlatego tym bardziej zagubiona w świecie ludzi, dlatego życie nieuczłowieczonej istoty stało się koszmarem. Los nie przyciął mi lotek...za daleko odleciałam poza ten świat, długo, bardzo długo aż zapomniałam czym jest stąpanie po ziemi wśród ludzi*.

*kto czytał moje stare spowiedzi ten zrozumie...

***

Uważajcie na swoje życzenia bo nawet szeptem są możliwe do spełnienia...

Bicie serca to odliczanie. A jednak wróciłam, sama nie wiem po co, przecież to było takie dziecinne. Dziecinne, niewinne jednak piękne.

Wróciłam, jednak nie ta sama.

Przyrzekam wam miłość dozgonną,
siwe dzwonki szaleju, błędna belladonno,
sowo, nowiu, ropucho, puchaczu i hieno,
tytoniu bladolicy
i bzów czarnych posępna zżółkła walansjeno.
Ja, wiedźma bez ożoga,
z sercem opalonem
tęskniąca za dalekim, ubogim demonem,
wpatrzona w świat jak w szklaną czasodziejską kulę,
kocham cię i do serca tulę,
rodzino czarownicy,
podejrzana, kochana...

Pawlikowska-Jasnorzewska Maria

***

Mknie życie coraz bardziej splatając moje sny w mate rzeczywistości.

...nie, nie. Nie mogę dać skusić się obrzydzeniu do samej siebie. Nie po to zbierałam to wszystko.
Znam swa wartość, uczciwość. Wiem że teraz, nie jestem winna. Jestem niewinna pomimo że nadal spowita w to czarne okrucieństwo.
Pasja, napawanie się czyimś bólem. Picie bólu, wlewanie go w siebie, szum krwi przepływającej w żyłach. Miarowe bicie serca...
Godzę się ze sobą. Nie uważam bym zasługiwała na takie życie.
Ach Bogini czy wymagam tak wiele. Widzę te szalone kołowrotki i nie mogę nadążyć za kolejnym obrotem spraw.
Koło Fortuny.
Moc.

znów będą ofiary prawda?
[będą]
zbliża się kolejny detox
[siedzi pod ścianą i czeka]
zrywam pazurami kawałki skóry
[to nie boli...nie boli prawda?]

Strącony do ludzi, tracił sens
Tracił pragnienia.
Uczłowieczony w tłumie człekokształtnych istot.
Więc samotny.
Oczy przepełnione pustką, spojrzenie głębokie.
Wzniósł ku Niebu. A była noc, księżyc zakrywały budynki.
Mogłam tylko słuchać.
Bez znaczenia
Człowiek o sercu pełnym westchnienia.
Anioł.
A to była bajka, coś na kształt snu lub granicy którą przekraczamy leżąc w łóżku.
Nie pozwoliłam sobie spać mimo to śniłam.
Zła czarownica, zła, zła czarownica.
Nie rzucaj uroku, nie sprawdzaj zaklęć....


Chroń mnie Hekate, przede mną ścieżka, za mną mur.

Piekła nie ma
Jestem tylko ja
Utkałam drzewom świat
Na długich niciach głodu
Dźwięcznie muzykę tkam

W sprawiedliwym
Mieście terroru
Metropolii poniżenia
Buntując się
Przeciw wszystkim
Mury płoną
Ściany z adamantu
Pełne kruszcu
Złote jeziora

___________

Znów o nim śniłam. Chciałam spytać...dlaczego? Dlaczego tak łatwo uwolniłeś się od tego uczucia. Uczucie które więzi mnie w ciasnej klatce. Jestem omotana, błądzę. Tak bardzo błądzę. Już niemal splamiłam moją duszę i ciało, krwią pełną obrzydliwości wspomnień.
Czasami myślę że zapomniałam. Lecz to wciąż mnie goni.
Pręży się ze plecami mur wspomnień.

"...na łańcuszku cierpliwej łagodności wiodąca za sobą niebezpieczną bestię."

Jakże się cieszę że nad swoim losem potrafię jeszcze kilka łez wypłakać. Bo to już tak rzadko, tak mało...naprawdę tak bardzo tego mało.
Niemal pusta
Niemal emocjonalna
Nie, proszę, nie "zbyt".

Dlaczego ja bym miała nie zwariować? Tak bym chciała się wykrzyczeć. Tu szumią drzewa, wyszeptują mi modlitwy do ucha. Tam, za rogiem, ucieka przede mną ukojenie.
Chyba nie ma w tym najmniejszego sensu - bo to jest właśnie życie.
Sen to korzyści i konsekwencje.

_____

Emma Orkan śpiewał bardzo długo
Nie wysuszył jednak wszystkiego
Mruczenie kota potrafiło przerwać ciszę
A cichy dźwięk dzwoneczka jej obroży
doprowadzał do szaleństwa.
Moja Deborko*, pszczółko czernawa.

_____

*Deborah - czarna kotka którą przygarnęłyśmy na stancji a która urodziła nam czwórkę małych kociąt :).